மஹா பெரியவாவின் அனுபவங்களில் இருந்து காஞ்சி காமாட்சியின் அருள் லீலை
“எட்டு சவரனில் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியா?”
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு அதிகாலை நேரம். லேசாகத் தூறிக் கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீ மஹா பெரியவா காஞ்சி ஸ்ரீ சங்கர மடத்தில் தனிமையில் அமர்ந்திருந்தார். பக்தர்கள் அவரை தரிசனம் செய்த பிறகு, ஸ்வாமிஜி தமது அறைக்குச் செல்வதற்காக எழுந்தார்.
அப்போது ஒரு வயதான பாட்டியும், ஒரு இளம் பெண்ணும் ஓடிவந்து அந்த மகானின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தனர். ஸ்வாமிஜி மீண்டும் அமர்ந்து, அவர்களை உற்றுப் பார்த்தார்.
முகத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்வாமிஜி, “அடடே! இது மீனாட்சி பாட்டியா? என்ன ஆச்சரியம், காலையிலேயே வந்திருக்கிறாயே? உன்னுடன் வந்திருப்பது யார்? உன் பேத்தியா? அவள் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார்.
மீனாட்சி பாட்டி, “பெரியவா, பல வருடங்களாக தங்களை தரிசனம் செய்வதற்காக ஸ்ரீ மடத்திற்கு வந்து கொண்டிருக்கிறேன். என்னைப் பற்றி தங்களிடம் பேசுவதற்கு இதுவரை எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது அப்படிப்பட்ட ஒரு தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு ஒரே ஒரு மகள். இந்தப் பெண் என் பேத்தி. இவள் இந்த ஊரில் பிறந்ததால், இவளுக்கு காமாட்சி என்று பெயர் வைத்தோம். என் மகள் பன்னிரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டாள். அதற்கு முன்பே என் மருமகனும் மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார். அதனால் இவளை வளர்ப்பதற்காக நான் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு வருகிறேன். இவளை ஒரு பள்ளியில் சேர்த்தேன்; ஆனால் படிப்பில் இவள் நன்றாக இல்லை. அதனால் ஐந்தாம் வகுப்பிற்குப் பிறகு பள்ளியை விட்டு விட்டாள். இப்போது இவளுக்கு பதினைந்து வயது. இவளுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டால், என் பொறுப்பு முடிந்துவிடும்” என்றாள்.
ஆச்சார்யாள் அவள் சொல்வதை பொறுமையாகக் கேட்டுவிட்டு, “நீ தினமும் காலை சுமார் 10 மணிக்கு சந்திரமௌலீஸ்வரர் பூஜைக்காகப் பூக்களைக் கொண்டு வருகிறாய். இன்று இவ்வளவு அதிகாலையிலேயே வந்திருப்பதால், ஏதோ ஒரு காரியத்திற்காகத்தான் வந்திருக்கிறாய் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டார்.
தயக்கத்துடன் மீனாட்சி பாட்டி, “பெரியவா, எனக்கு ஒரு திருமண வரன் வந்திருக்கிறது. மாப்பிள்ளை இந்த ஊரில் பள்ளி ஆசிரியராக இருக்கிறார். மாதம் ரூ.60 சம்பளம் வாங்குகிறார். நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்; ஜாதகமும் நன்றாகப் பொருந்துகிறது. இந்தத் திருமணத்தை நடத்தி வைக்குமாறு பெரியவாளிடம் பிரார்த்திக்கிறேன்” என்றாள்.
சற்றே கோபமடைந்த ஆச்சார்யாள், “என்ன சொல்கிறாய்? திருமணத்தை நான் நடத்தி வைக்க வேண்டும் என்கிறாயா?” என்று கேட்டார். சில வினாடிகளில் பெரியவா அமைதியடைந்து, “சரி, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீ எதிர்பார்க்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.
நிம்மதியடைந்த பாட்டி, “பெரியவா, அவளுடைய திருமணத்திற்காக ஐயாயிரம் ரூபாய் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன். இந்தத் தொகைக்குள் திருமணத்தை நடத்திவிட முடியும். ஆனால் மாப்பிள்ளையின் தாயார், பெண்ணுக்கு எட்டு சவரன் தங்கத்தில் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியைப் பரிசாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார். என்னுடைய குறைந்த வருமானத்தில், தலா ஒரு சவரன் எடையுள்ள இரண்டு தங்க வளையல்களை மட்டுமே அவளுக்காக வாங்க முடிந்திருக்கிறது. அவ்வளவுதான் என்னால் முடியும். எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை வாங்க நான் எங்கே போவேன், பெரியவா? நீங்கள் மட்டும்தான்…” என்றாள்.
அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், பெரியவா கோபமாக, “உன் பேத்திக்கு எட்டு சவரன் எடையுள்ள இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை நான் வாங்கித் தர வேண்டும் என்று கேட்கிறாயா?” என்று கேட்டார்.
மீனாட்சி பாட்டி பெரியவாளின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்துவிட்டு எழுந்தாள். தனது கன்னங்களில் பலமாகத் தட்டிக்கொண்டு, “அபசாரம், அபசாரம், பெரியவா! பெரியவா தங்கச் சங்கிலி வாங்கித் தர வேண்டும் என்று நான் கேட்கவில்லை. தினமும் ஏராளமான பணக்கார பக்தர்கள் தங்களை தரிசனம் செய்ய வருகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரிடம் எனக்கு உதவி செய்து, அந்த எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை ஏற்பாடு செய்து தருமாறு மட்டும் பெரியவா கேட்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்” என்றாள்.
பெரியவா, “நான் பக்தர்களிடம் இப்படிப்பட்ட பண உதவிகளைக் கேட்பதில்லை. உன் வசதிக்கு ஏற்ற ஒரு சம்பந்தத்தைப் பார்த்துக்கொள். அதுதான் உனக்கு நல்லது” என்றார். ஸ்வாமிகள் எழுந்தார்.
மீனாட்சி பாட்டி பதற்றத்துடன், “பெரியவா இப்படிப்பட்ட அறிவுரையைக் கூறிவிட்டு என்னை விட்டுச் செல்லக் கூடாது என்று பிரார்த்திக்கிறேன்! இது மிகவும் நல்ல சம்பந்தம், பெரியவா. பையனுக்கு நல்ல குணம் இருக்கிறது. அவர்கள் தங்களுடைய சொந்த மகள்களுக்கு ஒவ்வொருவருக்கும் எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியைக் கொடுத்து திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால் தங்கள் வீட்டிற்கு மருமகளாக வரும் பெண்ணும் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியுடன் வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். வேறு ஒன்றுமில்லை, பெரியவா. இந்த விஷயத்தில் பெரியவா எனக்கு வழிகாட்டுதல் மட்டும் செய்ய வேண்டும்!” என்று அந்த மகானிடம் கெஞ்சினாள்.
எழுந்திருந்த ஆச்சார்யாள் மீண்டும் அமர்ந்தார். சிறிது நேரம் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். பின்னர் கருணையுடன் பேசத் தொடங்கினார்: “இப்போது நான் சொல்வதை நீ செய்வாயா?”
“நிச்சயமாகச் செய்வேன். அது என்னவென்று சொல்லுங்கள்!” என்று பாட்டி ஆர்வத்துடன் கூறினாள்.
“நாளை உன் பேத்தியுடன் காமாட்சி அம்மன் கோயிலுக்குச் செல். நீங்கள் இருவரும் அம்பாளிடம், ‘இந்தத் திருமணம் தேவையான எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியுடன் சிறப்பாக நடைபெற வேண்டும். அம்மா! நீங்களே அதற்கு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்!’ என்று பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். ‘பஞ்ச சங்க்ய உபசாரம்’ செய்ய வேண்டும். அதாவது சந்நிதியை ஐந்து முறை பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும், அம்பாள் முன் ஐந்து முறை நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். இதைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் செய்யுங்கள். உன் மனதில் எப்படி விரும்பியிருக்கிறாயோ, அப்படியே காரியங்களை காமாட்சி அம்மன் ஏற்பாடு செய்வாள்” என்றார் ஆச்சார்யாள் புன்னகையுடன் அவர்களை ஆசீர்வதித்தார்.
நமஸ்காரம் செய்து எழுந்த மீனாட்சி பாட்டி, “என்ன பெரியவா, எல்லாவற்றையும் ஐந்து முறை செய்யச் சொல்கிறீர்கள்!” என்று கேட்டாள். ஆர்வத்துடன், “அப்படி செய்தால், அம்பாள் காமாட்சி நிச்சயமாக என் பேத்தி காமாட்சியின் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்வாளா?” என்று கேட்டாள்.
“நான் ‘பஞ்ச சங்க்ய உபசாரம்’ செய்யச் சொல்லவில்லை. அம்பாளுக்கு ‘பஞ்ச சங்க்யோபசாரிணி’ என்ற சிறப்பு இருக்கிறது. ஐந்தின் மடங்குகளில் அவளை வழிபடும்போது, அவள் மகிழ்ச்சியுடன் வரங்களை வழங்குகிறாள்” என்று ஸ்வாமிஜி கூறினார். “நான் உனக்குச் சொன்னது அவ்வளவுதான், வேறு ஒன்றுமில்லை!”
“இதை எப்போது தொடங்குவது, பெரியவா?”
ஸ்வாமிஜி புன்னகைத்தார். “ ‘சுபஸ்ய சீக்ரம்’ என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இன்று வெள்ளிக்கிழமை. இன்றே தொடங்கலாமே” என்று கூறி அவர்களை வழியனுப்பினார்.
தனது பேத்தியை அருகில் அழைத்துக்கொண்டு பாட்டி காமாட்சி அம்மன் கோயிலை நோக்கி நடந்தாள். வெள்ளிக்கிழமை என்பதால் கோயில் மிகவும் கூட்டமாக இருந்தது. அன்றைய தினத்திற்கான அனைத்து விசேஷ அலங்காரங்களுடனும் அன்னை காமாட்சி முழு அலங்காரத்தில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இருவரும் கண்களை மூடிக்கொண்டு பெரியவா அறிவுறுத்தியபடி பிரார்த்தனை செய்தனர். பாட்டி தனது பேத்தியின் பிறந்த நட்சத்திரத்தில் அர்ச்சனை செய்து, பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொண்டாள்.
பின்னர் அவர்கள் இருவரும் எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியைப் பற்றி அம்மனிடம் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு, உள் பிரகாரத்தை வலமிருந்து இடமாக ஐந்து முறை சுற்றி வந்தனர். பின்னர் ஸ்வாமிஜி கூறியபடி அம்பாளுக்கு ஐந்து முறை நமஸ்காரம் செய்தனர். மனதில் நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் வீடு திரும்பினர்.
சனிக்கிழமை காலை, பாட்டி தனது பேத்தியுடன் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டாள். பவழ மல்லிகைப் பூக்களைச் சேகரித்துக்கொண்டு சங்கர மடத்திற்கு விரைந்து சென்றாள். மடத்தில் மிகுந்த கூட்டம் இருந்தது. மீனாட்சி பாட்டி வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் சுமார் இருபது அல்லது முப்பது பக்தர்கள் இருந்தனர்.
தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த ஒருவர் தனது அருகில் இருந்தவரிடம் கவலையுடன் கூறுவதைக் கேட்டாள்: “இன்று அனுஷம் நட்சத்திர நாள். மஹா பெரியவாவின் ஜன்ம நட்சத்திரம். அதனால் இன்று ஸ்வாமிஜி மௌன விரதம் மேற்கொண்டிருக்கிறார். அவர் யாரிடமும் பேசமாட்டார். முக தரிசனம் மட்டுமே.”
மீனாட்சி பாட்டியைப் பதற்றம் ஆட்கொண்டது. ‘எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியைப் பற்றி பெரியவாளுக்கு நினைவூட்டலாம் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் இப்போது அது முடியாது போலிருக்கிறதே’ என்று கவலைப்பட்டாள்.
அவர்கள் பெரியவாவை நெருங்கியபோது, அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்தனர். பெரியவா அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். பாட்டி, அவர் சங்கிலியைப் பற்றி ஏதாவது கேட்பார் என்ற ஏக்கத்துடன் சிறிது நேரம் நின்றாள். ஸ்வாமிஜியின் உதவியாளர் சற்றுக் கண்டிப்புடன், “பாட்டி, தயவுசெய்து நகருங்கள்! இன்று பெரியவா மௌன விரதத்தில் இருக்கிறார். அவர் பேசமாட்டார். பாருங்கள், உங்களுக்குப் பின்னால் எத்தனை பேர் காத்திருக்கிறார்கள்!” என்றார்.
அவள் தனது பேத்தியுடன் காமாட்சி அம்மன் கோயிலை நோக்கிச் சென்றாள். பெரியவா அறிவுறுத்தியபடி அன்றும் “பஞ்ச சங்க்ய உபசாரம்” செய்துவிட்டு வீடு திரும்பினர். மஹா ஸ்வாமிஜி அடுத்த இரண்டு நாட்களிலும் மௌன விரதத்தைத் தொடர்ந்தார். பாட்டிக்கும் அவளுடைய பேத்திக்கும் மடத்தில் அந்த மகானை தரிசனம் செய்வது மட்டுமே முடிந்தது.
பாட்டி கவலைப்படத் தொடங்கினாள். ‘பெரியவா அறிவுரை கூறியதிலிருந்து ஐந்து நாட்களில் நான்கு நாட்கள் முடிந்துவிட்டன. ஆனால் ஒன்றுமே நடக்கவில்லையே! தாய் காமாட்சி தன் கண்களைத் திறந்து எனக்கு அருள் செய்வாளா, இல்லையா?’ என்று மனதிற்குள் வருந்திக்கொண்டிருந்தாள்.
செவ்வாய்க்கிழமை விடிந்தது. அன்று ஸ்ரீ காஞ்சி மடம் மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தது. ஆரணியிலிருந்து வந்த ஒரு பஜனைக் குழு, மடத்தை பக்திப் பரவசத்தில் ஆழ்த்திக் கொண்டிருந்தது.
ஆச்சார்யாள் வந்து வழக்கமான இடத்தில் அமர்ந்தார். அவரது முகத்தில் அத்தகைய மஹா தேஜஸ் காணப்பட்டது! அவர் தனது மௌன விரதத்தைக் கலைத்திருந்தார்.
பெரியவாவை தரிசனம் செய்வதற்காகப் பெரும் கூட்டம் காத்திருந்தது. வரிசையில் இருந்த நடுத்தர வயதுடைய ஒரு மாமி, தனது முறை வந்தபோது மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்வாமிஜியின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தாள். அவளுடைய முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி காணப்பட்டது.
அவள் கொண்டு வந்திருந்த பொருட்களை—ஒரு பெரிய கொத்து ரஸ்தாளி வாழைப்பழங்கள், மட்டை தேங்காய்கள், இனிப்பு, எலுமிச்சம்பழங்கள், ஆரஞ்சுப் பழங்கள், பூசணிக்காய்கள் மற்றும் குண்டான பச்சை வாழைக்காய்கள்—ஸ்வாமிஜி முன் சமர்ப்பித்துவிட்டு மீண்டும் நமஸ்காரம் செய்தாள்.
தமக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களைப் பார்த்து ஸ்வாமிஜி தமக்குள் புன்னகைத்தார். பின்னர் கண்களைச் சுருக்கி அந்தப் பெண்ணை உற்றுப் பார்த்தார்.
“நீங்கள் நீடாமங்கலம் நிலக்கிழார் கணேச ஐயரின் மனைவி அம்புஜம் அல்லவா? இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு வந்தீர்கள். வருத்தத்துடன் என்னிடம் ஏதோ கூறினீர்கள். இப்போது பெரிய வாழைப்பழக் கொத்துடன் வந்திருப்பதைப் பார்த்தால், காமாட்சியின் அருளால் உங்கள் பிரச்சினைகள் தீர்ந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது, இல்லையா?” என்று கேட்டார்.
அம்புஜம் மீண்டும் நமஸ்காரம் செய்து, “உண்மைதான், பெரியவா. எனக்கு ஒரே ஒரு மகள், மைதிலி. கடந்த மூன்று வருடங்களாக அவளை அவளுடைய கணவன் வீட்டிலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்தார்கள். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு நான் தங்களிடம் ஓடிவந்து, இந்த அவமானத்தைச் சொல்லி அழுதேன். அப்போது ‘பஞ்ச சங்க்ய உபசாரம்’ (ஐந்து பிரதட்சிணம், ஐந்து நமஸ்காரம், ஐந்து நாட்கள்) செய்து, இந்த ஊரில் உள்ள காமாட்சி அம்மன் கோயிலில் அபிஷேகம் செய்து வழிபடுமாறு தாங்கள்தான் எனக்கு அறிவுரை கூறினீர்கள்.
“நான் அவற்றை மிகவும் கவனமாகச் செய்து முடித்தேன். என்ன ஆச்சரியம்! பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்பு, ஜாம்ஷெட்பூரில் டாடா ஸ்டீல் ஆலையில் வேலை செய்யும் என் மருமகன் ராதாகிருஷ்ணன் தானாகவே இங்கு வந்து, தனது மனைவி மைதிலியை மீண்டும் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றுவிட்டார். இது அனைத்தும் காமாட்சியின் அருளும், தங்களுடைய ஆசீர்வாதமும்தான், பெரியவா!” என்று கூறினாள். அவள் பேசும்போது அவளுடைய கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் நிறைந்தது.
ஸ்வாமிஜி, “பேஷ், பேஷ், மிகவும் சந்தோஷம். தம்பதிகள் செல்வச் செழிப்புடன் வாழட்டும்! அதுசரி, இவ்வளவு பெரிய வாழைப்பழக் கொத்தை எங்கே பெற்றீர்கள்? மிகவும் பிரமாண்டமாக இருக்கிறதே!” என்று கூறி மனமாரச் சிரித்தார்.
அம்புஜம் புன்னகையுடன், “இந்தக் கொத்து எங்களுடைய சொந்த வாழைத் தோட்டத்திலிருந்து அறுவடை செய்தது, பெரியவா; அதனால்தான் இவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறது!” என்று பணிவுடன் கூறினாள்.
மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்வாமிஜி அவளிடம், “சரி, உன் மகளையும் மருமகனையும் ஒன்றாக இணைத்தது அம்மா காமாட்சி மட்டுமே. எனவே இந்தப் பெரிய வாழைப்பழக் கொத்தை அவளுக்குச் சமர்ப்பித்துவிட்டு, சந்நிதிக்கு வரும் பக்தர்களுக்கு பழங்களை விநியோகி” என்று உத்தரவிட்டார்.
அம்புஜம், “இல்லை, இல்லை, பெரியவா. இது இந்தச் சந்நிதியிலேயே இருக்கட்டும். அம்பாளுக்குச் சமர்ப்பிப்பதற்காக இதேபோன்ற மற்றொரு கொத்து என்னிடம் இருக்கிறது. இப்போது அம்பாளை தரிசனம் செய்து, என்னுடைய பிரார்த்தனைகளை முடித்துவிட்டு மீண்டும் இங்கு வர தங்களுடைய அனுமதியை நாடுகிறேன்” என்று கூறி நமஸ்காரம் செய்தாள்.
“பேஷ்! உன் பிரார்த்தனைகளை முடித்த பிறகு மடத்தில் உணவு சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் உன் இடத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும். அதை நினைவில் வைத்துக்கொள்!” என்று கூறி, ஸ்வாமிஜி அவள் செல்ல அனுமதி அளித்தார்.
அன்று காமாட்சி அம்மன் கோயிலில் அதிகக் கூட்டம் இல்லை. காலை பதினொரு மணி ஆகியிருந்தது. வழக்கத்தைவிட நேரம் தாமதமாகிவிட்டதால், மீனாட்சி பாட்டி தனது பேத்தியுடன் கோயிலுக்கு விரைந்து சென்றாள்.
அர்ச்சனைப் பொருட்கள் விற்கும் கடையில் நின்று, தனது பேத்தியிடம், “ஏய் காமாட்சி! இன்று ஐந்து நாட்களையும் நிறைவு செய்ய வேண்டிய நாள். அதனால் ஆச்சார்யாள் கூறியபடி எல்லாவற்றையும் ஐந்து எண்ணிக்கையில் செய்வோம். நீ போய் ஐந்து அர்ச்சனைத் தட்டுகள், ஐந்து தேங்காய்கள், ஐந்து வாழைப்பழங்கள், வெற்றிலை, பாக்கு முதலியவற்றை வாங்கிக்கொண்டு ஓடி வா!” என்று கூறி, தேவையான பணத்தைக் கொடுத்தாள்.
பேத்தி பாட்டி கூறியபடி பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு வந்தாள். பாட்டி அம்பாளுக்கு அர்ச்சனைகள் செய்து, கண்ணீர் மல்க, ‘அம்மா காமாட்சி, நான் உன்னையே முழுமையாக நம்பியிருக்கிறேன்! உன்னையும் ஸ்வாமிகளையும் தவிர எனக்கு வேறு அடைக்கலம் இல்லை! எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை நீயே ஏற்பாடு செய்து, என் பேத்தியின் திருமணத்தைச் சிறப்பான முறையில் நடத்தி வைக்க வேண்டும்’ என்று பிரார்த்தித்தாள்.
பாட்டி அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அவளுடைய பேத்தியும் மனம் உருகி அழுதாள். பின்னர் அவர்கள் உள் பிரகாரத்தை இடமிருந்து வலமாகச் சுற்றத் தொடங்கினர். அவர்கள் நான்காவது சுற்றில் இருந்தனர்.
“பாட்டி... பாட்டி... பாட்டி!” என்று தனது பேத்தி உரக்க அழைத்ததைக் கேட்டு மீனாட்சி பாட்டி திரும்பிப் பார்த்தாள். கோபமாக அவளைக் கண்டித்தாள்.
“ஏன் இவ்வளவு சத்தமாக அழைக்கிறாய்? இவ்வளவு சத்தம் போடும் அளவுக்கு என்ன தொலைத்துவிட்டாய்?”
“எதுவும் தொலைக்கவில்லை பாட்டி, ஆனால் ஒன்று கிடைத்திருக்கிறது! இங்கே வாருங்கள், நான் காட்டுகிறேன்!” என்று கூறி, தனது பாட்டியை ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். தனது வலது உள்ளங்கையைத் திறந்து, அதில் இருந்த ஒன்றை அவளிடம் காட்டினாள்.
அது முன்பகுதியுடன் கூடிய அறுந்த இரட்டைச் சரச் சங்கிலியாக இருந்தது.
“அதை எங்கே கண்டுபிடித்தாய்?” என்று பாட்டி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.
அவளுடைய பேத்தி, “நான் தலைகுனிந்தபடி உங்களுக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தபோது, என் கண்களில் இந்தச் சங்கிலி பட்டது. உடனே அதை எடுத்துக்கொண்டேன்; யாரும் என்னைப் பார்க்கவில்லை! இந்தச் சங்கிலி அறுந்திருக்கிறது பாட்டி. இது உண்மையான தங்கமா அல்லது தங்க முலாம் பூசப்பட்டதா என்று பார்த்துச் சொல்லுங்கள்” என்றாள்.
பாட்டி அந்தச் சங்கிலியைத் தனது கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு அதன் எடையை மதிப்பிட்டாள். “காமாட்சி, இது சவரன் போலத்தான் தெரிகிறது! எட்டு அல்லது எட்டரை சவரன் இருக்கலாம். பெரியவாவின் ஆசீர்வாதத்துடன் காமாட்சியே இதை நமக்கு வழங்கியிருக்கிறாள். சரி, முதலில் வெளியே போகலாம்!” என்று கூறி, சங்கிலியை தனது புடவையின் முந்தானைக்குள் வைத்து மறைத்துக்கொண்டு, ஐந்தாவது பிரதட்சிணத்தை முடிக்க மறந்து அவசரமாக வெளியே வந்தாள்.
மதியம் ஒரு மணி ஆகியிருந்தது. மடத்தில் ஆச்சார்யாளை தரிசனம் செய்வதற்காக நான்கைந்து பேர் காத்திருந்தனர். மீனாட்சி பாட்டி தனது பேத்தியுடன் மகானின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்துவிட்டு எழுந்தாள்.
ஸ்வாமிஜி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார். தான் கண்டெடுத்த சங்கிலியைப் பற்றி பெரியவரிடம் சொல்ல வேண்டுமா என்று பாட்டி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ஸ்வாமிஜி அவளுடைய எண்ணத்தை முன்கூட்டியே அறிந்தவர்போல், “இன்று நீ உன் பஞ்ச சங்க்யோபசார பிரதட்சிணத்தை முறையாக முடித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் உன் பேத்தியின் கைக்குக் கிடைத்த ஏதோ ஒரு பொருளால் அது முடியாமல் போய்விட்டது! அந்தத் திடீர் மகிழ்ச்சி உன்னை நான்கு பிரதட்சிணங்களுக்கு மேல் செய்ய விடவில்லை. காமாட்சி உனக்கு தனது முழு ஆசீர்வாதத்தையும் வழங்கிவிட்டாள் என்று நினைத்துக்கொண்டு நீ அவசரமாக வந்துவிட்டாய். என்ன, நான் சொல்வது சரிதானே?” என்றார்.
பாட்டி அதிர்ச்சியடைந்தாள். அவளுக்கு பேச்சே வரவில்லை. பின்னர் வார்த்தைகளை விழுங்கியபடி, “ஸ்வாமிகள் என்னைத் தவறாக நினைக்கக்கூடாது. அந்தப் பொருள் என் பேத்தியின் கைக்குக் கிடைத்தவுடன், அம்பாளே அதை என் பேத்தி எடுத்துக்கொள்வதற்காக கீழே போட்டிருக்கிறாள் என்று நினைத்துவிட்டேன். அந்தத் திடீர் மகிழ்ச்சியில் இன்னொரு பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும் என்பதையே முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன்” என்றாள்.
பெரியவா விடாமல், “அதை மட்டும்தானா மறந்துவிட்டாய்? ரங்கு பட்டர் கடையில் அந்தச் சங்கிலியை எடை போடுவதையும் மறந்துவிட்டாயா? அல்லது அறுந்த பகுதியை உலையில் உருக்கி மீண்டும் இணைப்பதையும் மறந்துவிட்டாயா?” என்று கேட்டார்.
தமது பேச்சை முடிக்கும் விதமாக, “அதை விடு. நீ எடை போட்டபோது அது சரியாக எட்டு சவரன்தானா இருந்தது?” என்று கேட்டார்.
பாட்டியும் அவளுடைய பேத்தியும் திகைத்துப்போயினர்.
“தாங்கள் இப்போது சொன்னது அனைத்தும் உண்மை, பெரியவா!” என்று பாட்டி கூறினாள்.
ஸ்வாமிஜி அவளிடம் அமைதியாக, “நியாயமாகச் சொல். அந்தச் சங்கிலி யாருடையது?” என்று கேட்டார்.
“அம்பாள் காமாட்சியுடையது.”
“நீயே சொல், அதை ரகசியமாக எடுத்துக்கொண்டு உன் புடவையின் முந்தானைக்குள் வைத்துக்கொள்ளலாமா?”
“தவறு... வேறு ஒன்றுமில்லை, தவறுதான்! பெரியவா என்னை மன்னிக்க வேண்டும். அறியாமையால் நான் அதைச் செய்துவிட்டேன்” என்று பாட்டி உண்மையாகவே வருந்தினாள்.
ஸ்வாமிஜியின் முன் இருந்த பித்தளைத் தட்டில் இரட்டைச் சரச் சவரன் சங்கிலியை அவள் கைகள் நடுங்கியபடி வைத்தாள். ஸ்வாமிஜி சிரித்தார்.
இப்போது மதியம் இரண்டு மணி ஆகியிருந்தது. ஸ்வாமிஜி மீனாட்சி பாட்டியையும் அவளுடைய பேத்தியையும் தமக்கு முன் அமரச் சொன்னார்.
அந்த நேரத்தில்தான், காலையில் அனுமதி பெற்றுச் சென்ற நீடாமங்கலம் கணேச ஐயரின் மனைவி அம்புஜம் அம்மாள், மிகுந்த சோகத்துடன் திரும்பி வந்து அந்த மகானின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தாள். அவளுடைய கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது.
இதைப் பார்த்த ஸ்வாமிஜி அன்புடன், “அடடா, ஏன் கண்ணீர் விடுகிறாய் அம்மா?” என்று கேட்டார்.
அம்புஜம் அம்மாள் தனது கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, “இப்படித்தான் இருக்கிறது, பெரியவா. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு காமாட்சி அம்மன் கோயிலில் ஐந்து நாட்கள் சேவை செய்தபோது, பிரிந்து வாழ்ந்துகொண்டிருந்த என் மகளையும் மருமகனையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று அம்பாளிடம் மனமாரப் பிரார்த்தித்தேன். அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்தால், என் எட்டு சவரன் இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை அம்பாளுக்குச் சமர்ப்பிப்பேன் என்று வேண்டிக்கொண்டேன்.
“அம்பாள் அவர்களை ஒன்றாகச் சேர்த்துவிட்டாள். நான் கோயிலுக்குச் சென்று என் சங்கிலியை அம்பாளுக்குச் சமர்ப்பிக்க நினைத்தேன். ஆனால் அது என் கழுத்திலிருந்து நழுவி எங்கோ கீழே விழுந்துவிட்டது. எல்லா இடங்களிலும் நன்றாகத் தேடினேன்; ஆனால் சங்கிலியைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இப்போது நான் என்ன செய்வது, பெரியவா?” என்று கூறி அழத் தொடங்கினாள்.
ஸ்வாமிஜி தனது முகத்தை மீனாட்சி பாட்டியின் பக்கம் திருப்பி, அர்த்தமுள்ள வகையில் அவளைப் பார்த்தார்.
பாட்டி அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்துவிட்டு வேகமாக எழுந்தாள். மகானின் முன் இருந்த பித்தளைத் தட்டிலிருந்து இரட்டைச் சரச் சவரன் சங்கிலியைத் தனது கையில் எடுத்தாள்.
அவள் அம்புஜத்தை நோக்கித் திரும்பி, சங்கிலியை உயர்த்திக் காட்டியபடி, “அம்மா அம்புஜம், இது நீங்கள் தொலைத்த இரட்டைச் சரச் சங்கிலிதானா என்று பாருங்கள்” என்றாள்.
அம்புஜம் அவளுடைய கையிலிருந்து சங்கிலியை வாங்கிப் பார்த்தாள்.
“இதுதான், இதுதான் பாட்டி! நான் தொலைத்த அதே சங்கிலிதான். இது எப்படி இங்கே வந்தது?” என்றாள்.
பாட்டி அவர்களுக்கு நடந்த அனைத்தையும் ஒரே மூச்சில் விவரித்தாள்.
அம்புஜம் அம்மாள் மீனாட்சி பாட்டியை அணைத்துக்கொண்டாள்.
“பாட்டி, நீங்கள் எதற்கும் கவலைப்பட வேண்டாம்! நம்முடைய ஆச்சார்யாள் முன்னிலையில் இதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். உங்கள் பேத்திக்காக எட்டு சவரன் எடையுள்ள ஒரு புதிய இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை நான் ஏற்பாடு செய்கிறேன்! அவளுடைய திருமணம் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறும்.
“இந்த இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை அம்பாளுக்குச் சமர்ப்பிப்பதாக நான் பிரார்த்தனை செய்திருந்தேன். இன்று மாலை உங்களையும் உங்கள் பேத்தி காமாட்சியையும் இந்த ஊரில் உள்ள நகைக்கடைக்கு அழைத்துச் சென்று, அவளுக்காக எட்டு சவரன் எடையுள்ள இரட்டைச் சரச் சங்கிலியை வாங்கித் தருகிறேன். அதோடு, திருமணச் செலவுகளுக்காக உங்களுக்கு ஐயாயிரம் ரூபாயும் தருகிறேன்” என்றாள்.
இந்தக் காட்சியை பிரத்யக்ஷ காமாட்சியாக ஸ்வாமிஜி அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அனைவரும் ஆச்சார்யாளின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தனர்.
அவர் மீனாட்சி பாட்டியைப் பார்த்து, “இன்று நீயும் உன் பேத்தியும் ஐந்து பிரதட்சிணங்களைச் செய்யவில்லை. மாலையில் சென்று ஐந்து பிரதட்சிணங்களும், ஐந்து நமஸ்காரங்களும் செய்து அம்பாளை தரிசனம் செய்துவிட்டு வா” என்று கூறி அவர்களை வழியனுப்பினார்.
அந்த நேரத்தில் மீனாட்சி பாட்டிக்கும் அவளுடைய பேத்திக்கும் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியையும் பரவசத்தையும் வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது.
